¤ براي گذشتن ،
براي پر كردن اين فاصله ها ؛
خيلي كم شدم ، خيلي
شايد هم كم بودم ... نمي دونم !
درست يه جايي كه انتظارش رو نداري همه چي خراب مي شه ،
تموم شدم ، تموم ....
درست وقتي داره خوابت عميق مي شه ، تو خواب از يه دره پرت مي شي پايين ...
و تا خود صبح تمام سلولهاي تنت مي لرزه ، از ترس ، نه ترس از مرگ ، ترس از يه چيزي شبيه ...
شبيه هموني كه اتفاق افتاد !
انگار يكي از پشت هلت بده ، تو راهي جز پرت شدن نداري !
ناگزيري و پرت مي شي ...
شبيه هموني كه اتفاق افتاد ...
تموم شدم ،
ت
م
و
م
...

مي دانم سبزه ايي را بكنم ،
خواهم مرد .

¤ بازم فقط خداي خوبِ دقيقه نودِ خودم ...
فقط ِ فقط ِ فقط !
خداي
خوب ِ
دقيقه
نود ِ
خودم !

¤ ... مدتي ميشه كه اينجا تكون نخورده ... يه جورايي حال و حوصله نوشتن نبود ... انگار فكرم درد مي كرد ... درگيري ذهني به نهايت خودش رسيده بود و امتحان ها هم شده بود قوز بالا قوز ! ...

¤ ... حالا تقريباً همه دوستام رفتن ... من ميون اين كوير تنها موندم ... تنها كاري كه از دستم بر مياد يادآوري خاطرات خوب و قشنگيه كه با هم داشتيم ... تلخ و شيرين ... گذشت ؛ به همين سادگي ... گاهي فكر مي كنم اينا عادت باشه ... اما خوب كه فكر مي كنم مي بينم نه ... عادت نيست ... يه چيز ديگست ... يه چيزي بين دوستي و عشق ... شايدم يه چيزي فراتر . اسمش مهم نيست ... مهم اينه كه دلمون براي هم تنگ ميشه ... واقعاً دانشگاه يه چيز ديگست !

¤ ... يه روز به يه سنگه ميگن : دوست داري آدم بشي ؟  سنگه ميگه : هنوز انقدر محكم نشدم كه بخوام آدم بشم ...

¤ ... شده تا حالا يه جايي باشي ، دلت بگيره ، اونقدر كه تبديل بشه به يه بغض گنده و راه نفس كشيدنت رو بگيره ... ولي نتوني خودت رو رها كني ... و به خاطر آدماي دور و برت زوركي لبخند بزني ؟ ... خيلي مسخرست نه ؟ ...  دلم يه جاي خلوت مي خواد ... يه جاي خلوت

... مسخره است نه ؟ ... خوب نه ! ... چیه ؟ ... مشکلی دارین ؟! ... ها ؟ ... امممم ... راستی می دونستین این همه آدمی که تو دور دوم به عالیجناب رای دادیم شدیم یک میلیون نفر ؟!! ... نمی دونستم که توی شمارش رای ها از عملیات تقسیم و تفریق هم میشه استفاده کرد ... اممم ... یکی نیست بگه تو چی میگی این وسط ... برو رد کارت ... من دارم میرم شرط هایی که باختم رو بدم !!

... آقای احمدی نژاد مبارک باشه .

... لحظه هاي حساسي است ... هيچكس نمي دونه چي ميشه ... اضطراب توي نگاه همه موج ميزنه ... گاهي وقتا احساس مي كنم بي خود انقدر دلواپسيم ... اوني كه بايد بياد مياد ... اما سعي مي كنم به خودم بقبولونم كه اينجوري نيست ... اما چه كنم كه نميشه ... توي سري اول مي گفتم بين بد و بدتر انتخاب مي كنم ... اما حالا چي ؟ ... وقتي نتوني با هيچكدوم كنار بياي تكليفت چيه ؟ ... حالا تو انتخاب يكي از راه هاي يه دوراهي ،‌ به فكر انتخاب راه سوم هستم ... ناچارم ... به همين سادگي ... ناچارم بيام و كسي رو انتخاب كنم كه انقدر باهاش مشكل دارم كه .... بگذريم . اما مشكل طرف مقابله ... مهره هاي اين شطرنج يه جوري چيده شده كه بازنده از قبل تعيين شده و ما فقط بايد يه جوري دست بزنيم زير مهره ها كه همه تركيب صفحه بهم بخوره ... فقط براي اينكه مات نشيم ... ما فقط يه مهره داريم ... يه مهره با يه شنل سرخ ... مهره اي كه فقط به خاطر مات نشدن بهش اعتماد مي كنيم ... نمي دونم خودشم مي دونه يا نه ... اما خدا كنه بدونه ...
عاليجناب ! ... اين هم يك اثر انگشت ديگر ... فقط كاري نكن كه پشيمون بشم ... كاري نكن كه شب و روز آرزوي مات شدن كنم ...
عاليجناب ! ... دستت را بده و بلند شو ... فقط بدان كه تاييد نشدي ... ناچارم .
...فقط ناچارم
همين

... این روزا دلم واسه خیلی چیزا تنگ شده . خیلی چیزایی که شاید حتی یک بارم توی این کشور تجربشون نکردیم . خیلی چیزایی که فقط یه خواب بودن ، یه رویا ... انقدر سرمون رو زیر برف کردیم و صدامون در نیومده که دیگه حتی خودمون به خودمون اجازه اعتراض نمی دیم ! ... انگار دوست داریم همش بگیم : « چشم » ... سرمون رو زیر بندازیم و هر چی بهمون دیکته میشه انجام بدیم ...
این روزا داریم تقاص پس میدیم ... تقاص همه سکوت ها و ندیدن ها ... شاید حقمون باشه . حقمون باشه که نتونیم بگیم بالای چشتون ابرو ... 
نمی گم بریزیم تو خیابون و همه چیز رو بهم بریزیم ... اما خداییش این همه بی خیالی هم نوبره ! ... نسلمون ، کشورمون و آیندمون تو خطره ... کافیه خودمون دست به کار بشیم ... یه یا علی می خواد ... فقط یه یا علی