دستاشو آروم روی کیبورد می کشید ... انگار کلیدها باهاش حرف می زدن... لرزش خاصی رو زیر پوستش حس می کرد ... موهای تنش یه لحظه سیخ شدن ... انگشتاشو جمع کرد و آروم تکونشون داد... می گفت حوصله هیچکس رو نداره ... می خواد خودش باشه و خودش . می خواد به خیلی چیزا فکر کنه ... خیلی چیزایی که شاید توی تمام دوران زندگیش، به خاطر مشغله کاری و روزمرگی های تکراری،  نتونسته بود بهشون فکر کنه.  خیلی چیزایی که شاید فقط داشت به خاطر اونا زندگی می کرد و نفس می کشید.  می خواست فکر کنه که آیا ارزش نفس کشیدن رو داره یا نه... می خواست نفس بکشه ... آروم توي صندلي نشسته بود و به نقطه نا معلومي نگاه مي كرد... كاش مي دونستم داره به چي فكر مي كنه ... كاش ... كاش... 

دلم براي باغچه مي سوزد ... كسي به فكر گل ها نيست .........